La valle blanche, magikoa benetan!

Aste batzuk igaro dira Alpeetatik bueltatu nintzenetik, baina oraindik buruan bueltaka irudi eta bizipen bereziak dauzkat. Gaurkuan, neri ederrena iruditxu jatana kontauko dizuet. Esan biarra dao argazkixek hemen idatzitxako danak baino hobeto deskribitzen dabela kontautakua.

Alpietara jutian ideia, batez ere, Pierra Menta lasterketa famatua ikustera juteko asmoz atera zan, baina bueno lasterketa honen inguruko dana jakin nahi izanez gero, Arkaitz Iruretak oso ondo idazten dau bere blogian.Holaxe ba, hiru lagun abiatu ginan furgonetan Chamonixera bidian. Asmua: ondo pasatzia eta gustatzen jakuna itxen ondo pasatzia.

Chamonixera 22:30ak aldian iritsi ginan, bidian aukitxako "azken glaziaziua" kontuan aukitxa normala! Baina bueno, animuak topera geneuzkan eta hurrengo egunerako prebisiuak ezin hobiak zian (eguzkixa eta lainorik ez, baina sekulako hotza [-32º 4.000 metruetan]).

"Azken glaziaziua" Toulouse-Narbona bitxartian

Egunak argitzian, goizian goiz, ondo gosaldu eta gauzak prestatu ostian Aiguille du Midiko teleferikorantz abiatu ginan. Hasiera batian gora igo eta ze panorama zeon ikustekotan abiatu ginan. Seguraski, gaztetasunak alde batetik, eta esperientzia faltak bestetik, gure nahiak aurrera eramateko bidea erakutsi ziguten: txuriz jantzitako alfonbra inguruko mendietan behera.

Erlantz, Aitor eta ni teleferikoan gora

Aiguille du Midi-k dauzkan 3.842 metroetara iristean gertatu zenak bere kontaketa propioa daukanez, eta ez luzatzeko, Joanesen bankuan eseri eta nahi duenari kontatzeko prest nago.
Kontua da gora iristian tenperaturak -30 ºC markatzen zitxuala, baina hori ez zan dana. Prebisioak kontau ez zigun haize indartsua zebilen Italia aldetik sartzen zena. Sentsazio termikoa beldurgarria zen, -50 ºC!!!

Hotza handixa zan arren, bistak ikusgarrixak zian. Mont Blanc-a beti bezain txuri

Hemendik aurrera, orain arte egin dudan jaitsierarik ederrenetariko baten kontaketa luzatu nahi dizuet. Ea ez naizen asko enredatzen eta argazki bidez ikusgarriagoa egiten dudan. Alpeetan dagoen jaitsiera ederrenetarikoa baina aldi berean, erraza dena da hau. Ez pentsa bideotan agertzen diren jaitsiera extremo eta frikietako bat denik, alderantziz, Ernioko erromerian baino jende gehiago ikus daiteke egunero.

Jaitsierako zatirik "tekniko" eta arreta gehien eskatzen duena hasieran dago. Teleferikoaren eraikuntzatik atera eta eskiak jarri arte dagoen zonaldera iritsi aurretik arista moduko bat jaitsi behar baita. Arista hau, oso ondo ekipatua dago eta kranpoiak jantziak dauzkagula oinez lasai lasai egiteko ez dago inongo problemarik. Aereoa izan arren, udan baino seguroagoa da, elur-metaketa potoloagoa eta konpaktatuagoa baita.

Beharrezkotzat joko nituzke kranpoiak, pioleta, arnesa, soka, kaskoa...

Hiruok jaitsierari ekiteko prest, atzean Aiguille Verte, Droites eta Grandes Jorasses

Behin eskiak jarrita, pista urdin baten neurriko jaitsiera dela esango nuke, baina kontuan izan behar da 26 km luze direla eta beste hainbat faktorek eragiten dutela. Alde batetik, mendia mendia da eta ez dago bromarik, hortaz, kontu handiz ibili nora zoazten kontuan hartuz. Lainua sartzen bada hobe azkar ibiltzia, galtzeko edo noraezian ibiltzeko aukera handixa baitao. Bestetik, guk behintzat jende asko aurkitxu genduan beheranzko bidian, eta nahiko erreza da arrastua jarraitzia.

Eskiak jartzen arista amaieran

Elur hautsean behera jaisteko prest!

Esan bezala, jendea ikus daiteke non-nahi

Behera jun hala, Mont Blanc-eko mazizoko glaziar mitikuak igarotzen jun ginan: Geant-ekua, La Valle Blanche, Mer de Glace... eta beste hainbat mendi ezagun eta ikusgarri ikusteko parada izan genduan: Tacul, Droites, Grandes Jorasses, Aiguille Verte, Drus...

Eta hemendik aurrerakua argazkixen bidez ikustia dala onena esango nuke...

Tacul-en hormak atzian

Geant glaziarreko grietak ongi ikus daitezke

Izotz-jausia Valle Blanche-ra bidean

Eguraldia argitzen eta Valle Blanche-ko grieta eta crevasseak ikusgai

Erlantz pozik!

Aiguille Verte eta Druak urrunean

La Valle Blancheko izotz-jausian

Eskegitako izotz-blokeak ikusgai dira non-nahi

Glaziar alpetar baten ezaugarri tipikoa, serac-ak

Erlantz jaitsiera erdialde inguruan...

Glaziologia ikasketak "in situ" adierazten

Izotz urdina, izotzik konpaktuena eta plastikoena, batez ere glaziarren
barnealdean ikus daitekeena

Erlantz geografia ikasketak aplikatzen...

La Mer de Glace Valle Blanche-tik ikusita. Argi ikus daiteke eskuman glaziarraren
alboko morrena (elurrez estalia). Atzean Aiguille Verte, Drus eta Droites

La Valle Blanche-ko izotz-jausia atzean, La Mer de Glace-tik ikusia

Leschaux-eko glaziarra La Mer de Glace-kin batzen den puntuan

Azken Maximo Glaziarreko alboko morrena atzean

Dru txikia Montenvers ingurutik

Dru txikia, granitozko letagin perfektua

Aitor Chamonix-era jaisteko pistan behera

Montenverseko trenaren bidea zeharkatzen nola-hala

Hiruok jaitsieraren ostean

Chamonixetik paseatzen...

Chamonixeko argazki tipikoa nola ez!

Azterketak amaitxu eta mendira!

Azken hilabetia gogorra izan da. Gabonak pasa ostian, azterketetan barnerauta egon naiz hiru aste luze. Bueno neri behintzat luziak ein jataz, baina seguraski aste guztixak denbora-tarte berdinekuak izango dia.

Azterketak urtarrilak 19xan hasi eta otsailak 2xan amaitxu ditxut, eta denbora bitxarte hortan sotuan sartuta egon naiz ikasten edo behintzat, ahalegintzen.

Asteartian ba, behin azterketia amaitxu nabala, Elgoibarrera itzuli eta maletia itxen jarri nintzan. Ez zauan denboria galtzeko momenturik. Arratsaldeko 5etarako, lehengusua eta ni, furgonetan ginan Piriniuetara bidian. Azterketak amaitzen ditxuzunian edozein plan itxen dozu, gaixki edo ondo eindako azterketa luziak ahizteko.

Piriniuetan bilatzen det nik lasaitxasuna eta nere burua erabat deskonektatzeko denbora eta paisaia. Ez dia Alpiak baina Elgoibartik 3 ordutan iritsi gaitxezkeenez, eskertzen da holako mendikate handi eta zabal bat onduan aukitzia. Gainera, garai hauetan, elurrez jantzitxa ikus daitxezke bertako mendixak eta horrek adrenalina eta emoziuak gehitzeko balixo dau.

Eguraldixa lagun izan genduan egunian mendira atera ginan, eskixak jantzitxa zazkagula nola ez. Bata bestian atzetik, erritmo onian eta beti ere eski-pistetako segurtasun erlatibotik (eskiatzaile eta monitore nazkante askori emango genieke pioletazo bat) atera gabe jun ginan altura irabazten. Elur-jausixen asuntua nahiko potolua zan (4-5 arriskua) eta horrekin jolasian ibiltzia baino hobe da ziurtasunez jokatzia. Berandutxuao enterau ginan bezela, egun bat lehenao mendizale bat hil zan Portalet inguruan elur-jausi batek harrapauta.

Antton zapaldutako pistan gorantz

Inguruko bistak: Argualas-Algas, Garmo Negro, Infiernos...

Hasieran ez geneukan helburu zehatzik eta gora eta gora ein genduan. Halako batian gure mendi kuttuna agertu zan, seguraski guk bakarrik igotzen deguna, eta horregatik, Chogolisa izena jarri genion. Mendi txuria, gailurra domo txuri batean amaitzen baita, eta bertako elurrak zapaldu gabeak baitira. Inguruko mendixak baino beherao gelditzen danez, jendiak ez dau bertara jotzen eta orduan guretzat hobe! Baina gehixao eztet kontauko mendixai buruz, bestela ikusten nao juten naizen hurrenguan prozesiua egongo dala.

Tontorreko argazkixa, atzian Balaitous eta Frondiellak

Behin puntan, eta eguraldi paregabia lagun zala, denbora luzia eman genduan tontorrian, bertako ikuspegixa ikusgarrixa baita. Jaitsiera gainera oso politxa da. Hasieran, malda dexentia daka eta disfrutatzeko aukeria ematen dau, elur-hautsa aurkitzia ez dalako oso arrarua. Ez da luzia, baina bueno azterketek sortutako "mono" hori kentzeko balixo dau.

Antton eta ni jaitsierako elurrakin disfrutatzen

Eguraldixa ona zanez, eta mendixa eitxiak emandako emoziuagatik edo, pistetan serie batzuk itxeko ordua etorri zan.

Holaxe ba, egun politxa igaro genduan Piriniuetan eta berriz ere Elgoibarrera itzuli ginan. Oin ordia, hau idazten naon bitxartian, berriz ere juteko gogua etorri jata.

Pirinioetako Irteeria (Urriak 10-11-12)

Bueltan naiz, zertxobait busti arren eta eguzki goxoari irribarre egin ostian, zubi politx honen laburpena eitxeko prest nao.

Urriak 10, larunbata
Goizeko 05:30 ak Elgoibarko plazan, 45 lagun logalearekin borrokan, eta 10 bat egunkari beraien multzoetatik kanpo daude. Autobusera igo, eta loak hartu gaitu pixkanaka-pixkanaka, aurretik ordea, Zarautzen lagun berri bat jaso dugu. Berria egunkarian irteeraren berri jaso zuen eta plana gustatu zitzaionez gurekin bat egin du.

Orduak joan hala, Frantziako autopistan barrena goaz Aran bailarara bidean. Jendea esnatzen doa, Vielha inguruan gaudela eta hemendik tunela igaro ostean, Ribagorza bailaran sartu gara Benasque helmuga-toki dugularik. Eguraldia nahiko triste dago, hodei mardulek inguruko paraje ederrak estaltzen dituzte baina hegoaldera egin hala, eguzkia nagusitzen da.

Benasquen autobusetik jaitsi eta bi orduko epea dugu zertxobait jan eta herria ezagutzeko. Benasque herri polita da, harrizko etxe eta arbelezko teilatuek osatzen dutena, eta oso atsegina da bertako kaleetan paseatzea. Barrabes dendan sartu-irten bat egin ostean, bazkaltzeko taberna eta txoko ezberdinetan sakabanatu gara.

Ordu biak aldera berriz ere autobusa hartu, eta haranean gora egin dugu 3 kilometro inguru. Hemen, botak jantzi eta motxilak bizkarreratu, prest gaude iada 3 eguneko mendi-irteerari ekiteko.

Eguraldia ez dugu lagun Estoseko haranean gora goazen einean, inguruko mendiak ez baititugu ikusten behelainoaren erruz. Inguruko basoak ordea edertuta daude, udazken koloreak nagusi dira eta kolore mota guztiak agertzen dituzte zuhaitzetako hostoek.



Bi orduren buruan heldu gara denok Estoseko aterpetxera. Gelak banatu, eta erropak aldatu ostean, kanpoan euria nagusi denez, barruan gaude afalorduaren zai. Afaria ateratzean, aurpegiak poztu eta tripa betetzeari ekin diogu. Ondoren, poliki-poliki jendea oheratzen joan da, eta hurrengo egunaren zain loak hartu gaitu, aurrez gelako pare bat armiarma akabatu eta ohe-"burruka" bat izan dugularik.


Urriak 11, igandea
07:00 alarmak pipipipipi...Esnatu eta gosaltzera. 08:30ak dira eta abian jarri gara, Chistauko lepora bidean. Eguraldiak ez du zabalgunerik erakusten eta hodeiek edozein mendi tontor estaltzen dute gure inguruan. Ordu eta laurden ibiltzen ibili eta nagiak kendu ostean, heldu gara lepora eta taldeko gainontzekoen zain gaude, haize gogorrak saihestu nahian.

Talde argazkia Estoseko aterpetxean

Estoseko haranean zehar gora, lepora bidean

Chistauko lepoa hurrunean, paraje ederrak inguruan

Lepora bidean, azken aldapetan gora

Pixkanaka-pixkanaka batu gara denok 2.595 metrotan dagoen lepoan. 7 pertsonak mendi tontor baten bila joateko gogoa erakutsi eta aurrera jarraitu dugu Pico de los Veteranos-era bidean. Gainontzekoek behera egin dute Biadoseko aterpetxera bidean, ondoren, bertatik bueltaxka bat emateko.

Chistauko lepoan, Aitorren hitz jakitunei arretaz entzuten

Mendi tontorrera doan taldetxoa

Biados inguruetako parajeak, ibiltzeko paregabeak

Chistauko portutik beheranzko bidea, Bachimalako mazizorantz

Gora goazenok erritmo ona hartu dugu eta poliki-poliki kresterian sartu gara. Eguraldiak ez digu 30 metro baino gehiagora ikusten uzten, baina poliki-poliki eguzki-izpi batzuk agertzen hasten dira. Igotzen goazela, gure gaurko altuera garaiena ikusi dugu eta eskuak jarri beharreko arista bat igaro ostean, tontorrean gaude. Argazki pare bat atera, eta berriz ere behera, lepoko haize gogorrak euriari paso eman baitio.

Tontorrera bidean, eguzkia ikusi nahian

Pico de los Veteranos (3.125m)

Eguraldi tristetik pozgarriagora bidean

Añes Cruzes haranean behera, Posets-Espadas mendilerroa gainean daukagularik

Arratsaldean denok Biadoseko aterpetxean elkartu gara. Mendialdean izandako eguraldia ezin daiteke ezberdindu hemen daukagunarekin. Eguzkia eta tenperatura oso atseginak, eta horrez gain, paisaia ikusgarriak. Bertan daude, Posets mazizoko mendi gehienak ikusgai.

Biadoseko aterpetxetik ikusgai dauden parajeak

Dutxa bero bat hartu ostean, garagardo festa modukoa antolatu da aterpetxearen kanpokaldean, afalorduaren zain denbora igarotzeko asmotan edo...

Mendi taldea edo Oktoberfest-etik bueltan datorren lagun taldea?

Taldeko argazkia (jendea falta da)

Estoseko aterpetxean izandako afari goxoak, Biadosekoari pasu eman dio eta oso ondo afaldu dugu. Afalosten, iluntze polit batekin gaua agertu zaigu eta horrek ohealdera bultzatu gaitu. Gaurkoan orkesta sinfonikoa nagusi da logeletan, eta batzuek solista papera ere hartua dute.

Afaldu aurreko berriketaldia, bista ikusgarriekin

Posets-eko mazizoa, eguzkiaren azken izpiekin

Afalostean, berriketaldia

Urriak 12, astelehena
06:45 pipipipi... Gosaltzera eta zortziretarako denok martxan gaude Puerto de la Pez-era bidean. Hasiera batean batzuk azkarrago ekin diogu bideari, mendi tontor batera igo nahian... Bidean aurrera egin hala eguraldia oso itxia dago, euria eta haize bortitza. Hau ikusirik, lepora igo eta autobuserako bidea hartzea hitzartu dugu.

Puerto de la Pez-era bidean

Leporako bidea taldeka igo dugu, erritmo ezberdinak baitaude eta eguraldiak asko baldintzatu gaitu. Puerto de la Pez-era iristean, 2.451 metroko altueran, haizea ikaragarria da eta kontu handiz jaitsierako bidea hartu dugu ibar glaziar eseki batean sartuz. Harriak oso labainak daude eta eguraldia nahiko petrala den arren behera goaz. Erorketa dexente izan diren arren, gehienak ipurdikoak izan dira, baten bat muturrez aurrera erori bada ere.

Puerto de la Pez-etik beherako haran glaziarra

Poliki-poliki, eguraldia hobetu hala, basoan sartu gara eta perretxiko zale asko bertan gelditu badira ere, gainontzekook autobusera jo dugu blai eginda geneuzkan erropak aldatzeko asmoz. Azkena iristearekin batera eta tripak zertxobait bete ostean, autobusa martxan jarri, eta bueltako bideari ekin diogu.

Pont du Pratera bidean, basoan sartu aurretik

Biarritz eta Biriatou inguruan auto-ilarak izan ditugun arren, eta zarauztarra autopistako ordainlekuan utzi ostean, bederatziak inguruan iritsi gara Elgoibarrera denok sanu eta salbu.

Autopistako auto-ilarak, Biarritzen